แล้วแต่อารมณ์

จบแล้ว

        ชีวิตม.6...ชีวิตที่ทุกๆเช้าต้องตื่น ตี 5 ครึ่ง แล้วมาร.ร.ให้ทัน มาไม่ทันก็ต้องกระโดดตบหน้าร.ร. เซ็นชื่อไปตามระเบียบ หรือบางทีก็เจอ อ.โหดหน่อยถือไม้อันยาวๆ น่าเกรงขาม ฟาดกันไปคนละที บางทีก็ไปวิ่งรอบสนามซัก 5 รอบ แล้วมาสวดมนต์ไหว้พระ เคารพธงชาติซะให้เข็ด...

        พอถึงร.ร. ตอนม.6 สำหรับเรา ก็ไม่ค่อยได้เข้าแถวซักเท่าไหร่ เพราะมาสายเป็นประจำ แต่พอมาถึง ก็ต้องวิ่งขึ้นห้อง ขึ้นไปก็ต้องหลบๆซ่อนๆกินข้าวเหนียวหมูปิ้ง...ทำไมต้องหลบเหรอ เพราะว่า...ห้องเรามีความสามารถพิเศษ ที่หมูปิ้งอันเดียว เคี้ยวได้ทั้งห้องน่ะสิ อิอิ แต่มันก็เป็นความสนุกอย่างนึง ที่ต้องแย่งกัน แต่มันอร่อยจริงๆนะ...

        บรรยากาศภายในห้องเรียนตอนม.6 จะไม่ค่อยเหมือนม.อื่นๆ คือ มันจะว่างมาก.........เพราะว่า อ.ไม่มีอะไรจะสอนน่ะสิ ไอที่ยากๆ เค้าก็ยัดใส่ให้เราหมดแล้วตอนม.4-5 ทำให้สมองอันเฉื่อยชาของเรานั้น ไม่สามารถรับรู้ได้อีก (เกินจะทน...โดยเฉพาะดิชั้นเอง) บรรยากาศอาจเปลี่ยนแปลงบ้างตามวิชาที่ห้องเราค่อนข้างสนใจ เช่น เคมี เป็นวิชาที่อ.จิกกัด(ดิชั้น) มากที่สุด(เพราะว่าติดแร้ว..แหะๆ) และอ.ก็ไม่เคยปล่อยให้ผ่านไปอย่างง่ายๆ อีกอย่าง คงเป็นเพราะวิชานี้มีสอบย่อยเยอะที่สุดก็เป็นได้ ทำให้พวกเราสนใจเรียนกันค่อนข้างมาก (ถึงดิชั้นจะไม่ค่อยอยากจะสนใจก็ตาม) อีกวิชาคงเป็น ศิลปะ ซึ่งจะตั้งใจกันทำมาก คงเพราะว่าอ.เค้าให้ส่งในชั่วโมง ไม่งั้นไม่ต้องมาคุยกัน (ต้องเล่นไม้นี้ซะแล้ว) ห้องเราเลยขยันกันดี...จนเลยคาบแนะแนวซะงั้น...

        นอกจากนี้ มีคาบที่แอกทีฟกันแล้ว ก็มีคาบที่ห่อเหี่ยว เช่นกัน เช่น ภาษาไทย ไม่ว่าอ. จะพูดอะไรก็แล้วแต่ แต่เสียงของอ. นั้น เหมือนมีมนตร์สะกดให้หลับใหลอย่างง่ายดาย เช่นเดียวกับฟิสิกส์ เสียงของอ. เหมือนกับคลื่นความถี่ที่เราไม่อาจต้านทานได้.....(กูง่วง...แค่นั้นแหละ)

        ห้องเราจะครึกครื้นกันเป็นบางเวลา บางอารมณ์ เช่น เวลาที่ใกล้กีฬาสี พวกเราก็จะเริ่มฝึกร้องเพลงกัน เสียงดังสนั่น รบกวนชาวบ้านที่ผ่านไปละแวกนั้นมากๆ(หมายถึง เด็กน.ร.หรือ อ.จ. อ่ะนะ) ห้องเรานี่...เวลาทำอะไรเราก็ทำกันจริงๆนะเนี่ย ถึงแม้จะดูเหมือนไร้สาระไปหน่อย แต่เวลาเอาจริงก็เป็นเหมือนกัน ตอนที่พวกเราทำกีฬาสี เราตั้งใจกันมากจนประสบความสำเร็จ ถึงแม้จะได้แค่ที่ 2 พวกเราก็ภูมิใจแล้ว... ที่สำคัญที่จะลืมไม่ได้ คือไอ้ Hea ปื๊ด ประธานสีที่แม้จะขี้งอนไปหน่อย แต่ก็สามารถผ่านปัญหาต่างๆมาด้วยกันได้ (ชื่อประธานสีของมึงยังไม่หายไปกับกาลเวลานะเว่ย)

        ไม่ว่าจะมีอะไรใหม่ๆมา พวกเราก็จะบ้าเห่อกันเสมอ...มีอยู่วันนึง ไม่รู้คิดอีท่าไหน นั่งถักเปียกันทั้งห้องซะงั้น เป็นพจมานกันไป เออ... ไม่เท่าไหร่ แต่พอตอนอิชั้นกลับบ้านสิคะ เจอ อ.สุดโหด (ไม่ขอเอ่ยนามค่ะ) ดิชั้นก็ทำใจดีสู้เสือ เอ่ยปากสวัสดีเค้าไป เค้าก็บอกว่า..."มีบางคนนะ ติดแล้ว แต่เรียนไม่จบ น่าเสียดาย..." โอวว คงไม่ใช่หนูใช่มั้ยคะอาจารย์ T_T เรื่องนั้นทำเอาเสียเซลฟ์กันไป ดิชั้นก็ไม่กล้าถักอีกเลย....

        บางที ตอนที่พวกเราว่างๆ จะมีเอนเตอร์เทนเนอร์ ชื่อ "นายตังกวย" หัวหน้าห้อง มามอบเสียงหัวเราะและความคึกครื้นอยู่เสมอ วีระกรรมของเค้า ไม่ว่าจะเป็น การเลียนแบบอ. ที่เหมือนกับตัวจริงมาเอง จนตัวจริงโผล่มาเองซะงั้น ทำให้ห้องเราวงแตกกระจาย หรือการโวยวายขึ้นมาดื้อๆ เพื่อสร้างบรรยากาศ หรือการออกมาเล่นตลกหน้าระเบียง หน้าห้อง ที่ทำห้พวกเราหัวเราะท้องแข็งไปตามๆกัน

        มาถึงวันนี้...ยังไม่รู้ตัวเลยว่าเราจบแล้ว ห้องเรียนที่พวกเราเคยเรียน เคยสิงสถิต เคยเอะอะโวยวายด้วยกัน... ตอนนี้เป็นห้องสอบ เสียงหัวเราะ เสียงด่า เสียงตะโกน เสียงแซว มันไม่มีอีกแล้ว ทั้งที่ตอนนั้นเราเคยคิดว่ามันวุ่นวาย น่ารำคาญ (เพราะจะหลับ) แต่ตอนนี้เราอยากได้ยินเสียงนั้นอีก อยากไปตะโกนแบบนั้นกับพวกมันอีก อยากจะกลับไปทำอะไรบ้าๆบอๆด้วยกัน คุยเรื่องตลกด้วยกันทุกวัน มันคงจะไม่มีอีกแล้ว วันที่พวกเราอยู่ด้วยกัน...

สุดท้ายนี้ อยากบอกว่า เอนทรีนี้ อุทิศให้กับ...

• อ.ทุกคนที่เคยสอนพวกเรา หนูยอมรับผิดว่าหนูหลับเป็นประจำในช.ม.อาจารย์นะคะ ขอบคุณอาจารย์ที่ทนพวกหนูมาตลอด 6 ปี (บางคน 3 ปี)
• อาจารย์ปรึกษาที่พวกเราทำให้ท่านปวดหัว ขอบคุณที่คอยเป็นกำลังใจให้พวกหนู สั่งสอนสิ่งดีดีที่มากกว่าความรู้ในตำรา
• ขอบคุณโรงเรียนแห่งนี้ ที่ให้ความรู้ และประสบการณ์ที่ไม่เคยได้พบเจอ ทำให้เราได้ลองผิดลองถูก และเป็นสถานศึกษาที่อบอุ่นของเราตลอดไป...
• เพื่อนๆห้อง 6/1 โรงเรียนมัธยมวัดดุสิตาราม ปี 2550 ทุกคน

ขอบคุณช่วงเวลาดีดี

ที่เคยมีให้กัน

มันเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุดที่ได้เจอพวกเธอ

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างนะ

....

แล้วเราจะมาพบกันใหม่