แล้วแต่อารมณ์

ช่วงนี้ใกล้สอบปลายภาคเข้าไปทุกที...

...ก็ใกล้เวลาที่เด็ก ม.3 กับเด็ก ม.6 จะต้องจากกัน...
เราก็เป็นหนึ่งในเด็กม.6 ที่จะต้องไป...ไปสู่ที่แห่งใหม่ เจอเพื่อนใหม่ๆ

ช่วงนี้แหละค่ะ ที่จะเห็นเราถือสมุด art/decor ปกหนังสีดำ เดินกันให้ควั่ก...
เป็นสมุดที่เราเอามาทำเป็นเฟรนด์ชิพกัน
บางคนครีเอทหน่อยก็เอารูปเพื่อนมาแปะตรงหน้าปก
บางคนมันบอกว่า เดี๋ยวให้พวกมึงเขียนก่อนละกัน กูค่อยตกแต่งทีหลัง...แล้วมึงจะแต่งให้ใครดูฟะ?

อันเฟรนด์ชิพก็คือ สมุดที่เอาไว้ให้เพื่อนๆเซ็นต์
ตอนแรกก็จะร่ายประวัติตัวมันก่อน
ถ้าเป็นเราสนิทกันแล้วก็จะเขียนประวัติสั้น...นิดเดียว...เออ...นิดเดียว (มึงรู้เรื่องกูมาเยอะแล้ว...ประมาณนั้น)
แต่ถ้าไม่ค่อยสนิทก็จะเขียนอะไรเพิ่มเติม...เช่น
สีที่ชอบ,ของกินที่ชอบ,นักร้อง,...ฯลฯ...อะไรที่สารพัดมันชอบก็เขียนไว้ซะ กลัวเราจะไม่รู้เลยว่างั้น

ต่อมามันจะร่ายความในใจ บางคนก็ฮาซะ...แต่บางคนก็ซึ้งน้ำตาไหล...
สำหรับเรา ถ้าเป็นเพื่อนสนิทกันมากๆ เราก็จะเขียนไป ร้องไห้ไป...(เขียนในห้องนอนคนเดียว ไม่งั้นเค้าว่าบ้าดิ)
คือ...คิดถึงตอนที่อยู่กับมัน แล้วพอเข้ามหาลัยไป ก็ไม่เจอคนอย่างมันอีกแล้ว...
แล้วเราก็ร่ายยาว....จนเต็มหน้านั่นแหละ...

การเขียนเฟรนด์ชิพ ทุกคนจะใช้ความสามารถทางศิลปะอย่างเต็มที่...วาดรูประบายสี
แสดงถึงความตั้งใจจะเขียนให้เพื่อน...โอ้ว...ซึ้งจัง...
อีกอย่างคือความสามารถด้านภาษาไทย ด้านการบรรยายโวหาร(เอิ๊ก..) พรรณาโวหาร...
ถึงความรักของมันที่มีต่อเรา และของเราที่มีต่อมัน...ตอนที่มันแย่งกินขนมเรา...เรื่องที่เกิดขึ้น...ฯลฯ..

แต่ถ้าเป็นพวกผู้ชาย...อ่านแล้วเซ็ง...มันจะเขียนประมาณว่า โชคดีนะ...อ่า...ซึ้งได้แค่นี้(มันบอก)
เคยมีตอนม.3 มันเขียนให้ บอกแค่ว่า "ขอให้ถูกหวย" ยังมีเลย...มันคิดได้อ่ะ

การเขียนเฟรนด์ชิพทำให้เรารู้ว่ามันรู้สึกกับเรายังไง อะไรที่มันบอกเป็นคำพูดไม่ได้ มันก็จะเขียนมาให้เราอ่าน
ไม่แน่...พอเรามาเปิดอ่านในหลายปีต่อมา จะได้รู้ว่า ที่มันบรรจงเขียนมาให้เราน่ะ มีคุณค่าขนาดไหน...

ตอนนี้ เพื่อนๆคนกำลังเขียนเฟรนด์ชิพของใครซักคนอยู่...หนึ่งในนั้นต้องมีของเราแน่ๆ...อิอิ..

ขอตัวไปเขียนเฟรนด์ชิพก่อนค่ะ...