แล้วแต่อารมณ์

คุณจำครั้งแรกของคุณได้ดีแค่ไหน...

ครั้งแรกที่เปลี่ยนชีวิตของคุณไปทั้งชีวิต

 

*ครั้งแรกที่ได้เรียนวาดรูป...

ตอนม.4 ยังบอกตัวเองไม่ได้เลยว่าอยากเรียนอะไร เลยเรียนสายวิทย์แบบสิ้นคิด...

เคยคิดอยากจะเรียนหมอ...จะดีเหรอ คณิตห่วยแตกขนาดนี้ พอเจอฟิสิกส์ยิ่งอ้วก!

บอกแม่ไม่ได้ ร้องไห้ สับสน...

แต่พอได้คุยกับรุ่นพี่ เราไม่รู้หรอกว่า ไอ้กราฟฟิกที่เค้าทำๆกันสวยๆนั้นทำกันยังไง

แล้วต้องเรียนอะไร รู้แค่เราชอบ... รุ่นพี่บอกว่าต้องเรียนวาดรูปก่อนนะ ไปติวสิ ที่ศิลปากร เค้าก็ไปติว

 

เราไปบอกแม่ ว่าอยากเรียนวาดรูป นั่งคุยกับแม่ ก็เขินๆเหมือนกัน เหมื่อนกับเราได้บอกสิ่งที่เราต้องการจริงๆออกมาแล้ว

แม่ก็จัดการหาที่ติวให้...จริงๆแล้วลูกของเพื่อนแม่ก็เรียนอยู่ เหมือนพรหมลิขิตเลยเนอะ...

 พอรุ้ที่แล้ว...วันหนึ่ง...เราก้อเดินเข้าไป

 

เป็นตึกแถวสี่ชั้นครึ่งสองตึกติดกัน มีต้นไม้เรียงรายหน้าบ้าน...ดูเหมือนบ้านมากกว่าโรงเรียนสอนศิลปะ

เราเห็นผู้ชายผมยาวคนนึงยืนก้มๆเงยๆ เหมือนกำลังดูงานที่เด็กทำอยุ่บนโต๊ะญี่ปุ่น

เลยพูดว่า..."จะมาสมัครอ่ะค่ะ"...เสียงดังฟังชัดไปหน่อย...ทุกคนเลยมองมา...เราก็ได้แต่ยืนงง

พี่คนนั้นก็หัวเราะ แล้วเรียกผู้ชายคนที่ถูหน้าบ้าน..."พี่เชษฐ์"...

แล้วเราก็ไปสมัครเรียนกับเค้า...

 

ครั้งแรกที่เข้าเรียน เป็นตอนปิดเทอมม.4 เรียนดรออิ้ง วันนั้นไม่ได้ซื้อดินสอเลย...

ได้ข่าวว่า พี่เชษฐ์ดุมาก...ไม่รู้จะทำยังไง...

มีแต่กระดาน ตัวหนีบ กับกระดาษ....แล้วจะเอาไรเขียนวะ?

พี่ตุ๊ที่เป็นพี่ติวถาม "ดินสออ่ะ?"...เรา...ยังไม่ได้ซื้อ เค้าเลยบอกให้ไปซื้อซะ...

ลงไปซื้อ โดนด่าเลย "อะไรกัน เรียนแล้วยังไม่มีดินสออีก" โอ้ววว เต่อสุดๆ

พอได้ดินสอแล้วก็ต้องลากเส้น ลากๆๆๆๆๆ แล้วก็มาเริ่มวาดวงรี...

ดินสอยังม่ได้เหลาเลยจะวาดยังไง...เพราะว่าดินสอที่ใช้ดรออิ้งจะต้องแหลมเฟี้ยววเลยล่ะ

พี่ตุ๊บอกให้ยืมคนข้างๆ เอ้า เอาวะ ด้านได้อายอด...ยืมๆก็ได้วะ

เลยรู้จักกัน (ตอนนี้เค้าเป็นรุ่นพี่ปี 1 แล้ว)

 ตอนกลางวันเค้าก็สอนเราเหลาดินสอ แนะนำอย่างงั้นอย่างงี้

 ได้การบ้านตรึม วาดวงรีๆเนี่ย ทั้งแผ่น (กระดาษแผ่นประมาณ A3อ่ะค่ะ)

 

ตอนนั้นเรารู้สึกเบื่อมาก ท้อมาก วาดไปก็ไม่ดีขึ้นเลย พี่ติวก็ด่างั้นงี้...

ตอนเรานั่งทำการบ้านอย่างเหนื่อยๆ พ่อก็เลยบอกว่า

"วาดไปเถอะ มันก็เหมือนตอนลูกหัดกีต้าร์ครั้งแรกอ่ะแหละ เจ็บมือมั่ง อะไรมั่ง แต่ตอนนี้เราก็เล่นได้แล้ว

นี่มันเป็นพื้นฐาน เราอาจจะเบื่อๆในตอนแรก แต่ก็ต้องอดทนนะ"

 พอได้ยินอย่างงั้นก็รู้สึกได้ถึงครั้งแรกที่เราฝึกกีต้าร์ ตอนนั้นเราเจ็บมือ เราก็ยังเล่นต่อ

กับตอนนี้ที่เราเรียนวาดรูป ง่วงบ้าง ท้อบ้าง เราก็ต้องทำให้สำเร็จ

 ....

ใครจะไปรุ้ว่าความพยายามในวันนั้น มันมีความหมายมากมายกับวันนี้

ที่ทำให้เราเอนท์ติดคณะที่เราใฝ่ฝัน...

 

edit @ 29 Jan 2008 01:55:49 by Sita